به وبلاگ ضیائی خوش آمدید

فرهنگی/اجتماعی و سیاسی

به نام خداوند توانا

 

چوکی ای چوکی!

 

 

سر و جانم فدایت چوکی  ای چوکی

من هستم آشنایت چوکی ای چوکی

به صد تکلیف و رنج من بدستت آخر آوردم

نمیخواهم دیگر جور و جفایت چوکی ای چوکی

ترا از جان شیرین دوست میدارم تو میدانی؟

که هستم همجو مجنون با وفایت چوکی ای چوگی

ز بس که جور کردی حال و احوال خراب من

نباشد کفر اگر گویم  خدایت چوکی  ای چوکی

نبودم لقمه نان که اشکم سیر من سازم

به سر من داشتم خیلی هوایت  چوکی  ای چوکی

غریب و رعیت و دارا الی قاچاق بر حالا

شدند محتاج این نو اشنایت چوکی  ای چوکی

اگر چه خود بدادم رشوت بسیار بهر تو

ولی حالا هزاران از دعایت چوکی  ای چوکی

مرا روزی هزاران دالر و کلدار و یورو عائید است حالا

من و این عائیدم بادا فدایت  چوکی  ای چو کی

دو صد مجرم صفا کردم دو صد بی جرم مجرم شد

به قول پول و زر سازا روایت چوکی ای چوکی

به خویشان کار و باری هم تو پیدا کردی ای گنجم

به درد من بود تنها دوایت چوکی  ای چوکی

مرا نگزار تنها تا که جان آید به لب من را

من هستم دوست دار با وفایت چوکی ای چوکی

نوشته شده توسط ضیائی در 6:16 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

از مرحوم عبدالحی ضیائی

 

          نصیحت  پدر یا نامه پر از اندرز !

 

فرزند عزیز من ضیائی

نیروی دل و چراغ راهی

خواهم چو گل بهار باشی

دائیم به نشاط و کار باشی

زافات و مصائبات مصئون

وز نعمت کردگار ممنون

وز نعمت کردگار هستی

باشی به نشاط و تندرستی

در ریش و سرم سپیده پیداست

پیری اثرش کنون هویداست

هرچند قوی و با توانم

پیداست که میرسد خزانم

چون ضعف رسید به ما و پیری

امید من است به دستگیری

در پیری کنم به تو دلیری

بر ما تو درشتی را نگیری

دانم که تو ای ضیائی عینین

دانی تو به خود حقوق ما بین

فرمان بر و کامگار باشی

در پیری ما به کار باشی

پندی دهمت بگیر در گوش

پندم نکنی پسر فراموش

از هرچه علوم شد خبر گیر

از هر ورق وجود اثر گیر

آن نام که عالم است زیباست

آن جامه به قامتت کنی راست

وز هرچه به عالم است هنر به

یعنی هنر از زرو گهر به

آن روز که من نبوده باشم

در کنج لحد غنوده باشم

تو باشی و از گزند بد دور

وز کرده و کار خویش مسرور

ای زندگی نام من به نامت

فرزند عزیز من سلامت

 

نوشته شده توسط ضیائی در 12:17 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

دوست 

دوست دارد دوست  بیند روی دوست 

کی به عالم میدهد یک موی دوست

کی شود او  تشنه و وا مانده زان                                                               

گر زند شب ها  قدم در کوئی دوست

به ز   صد سال است  او را  زندگی

یک دمی باشد اگر پهلوی دوست

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط ضیائی در 1:55 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

راحـــــــــله يار   ( مخمس)

گزيدهء بجا 
به گـــــريه گـــريه گويمت به درد دل دواسـتي

به آه وناله جويمـــت كه ناب وپــــربهـــــاستي

زجان عــــزيز دارمت كه چشــمهء شـــفاستـي

دلم شكسـته زورقي تواش چــــو ناخـــــداستي

ســـــرم فــــــــداي دل شــود گزيدهء بجاستي

ضیائی

فدای نام تو شوم تو لائیق فدا ستی

به خلوت نجویمت چرا که هر کجاستی

به قلب زار و خسته طبیبی و دواستی

چو اختران نیمه شب تو پاک و بی ریاستی

 

گله ز قلب نیستم تو شوخ دلرباستی

 

به ذره ذره تنم به رگ رگ وجود من

صدای مهر تو بود به تو بود سجود من

فدای خاک پای تو تمام هست بود من

صدا زند ترا فقط تمام تار و پود من

 

نشسته کنج خانه  زمین و یا سماستی

 

 

سری به باغ دی زدم  به بوی یادروی تو

نگاه به کوه و در  زدم برای جستجوی تو

دلم خمار آن می است فتاده در صبوی تو

به   این جهان نمیدهم  دمی ز گفتگوی تو

 

خدا اگرچه نیستی تو آیه خداستی

                                                           

سحر چو دید  روئی تو ستاره خواب  میرود

دل پریش و زار من به پیچ و  تاب میرود

 ز خویش میروم دمی مرا حساب میرود

تو هر هرچه گوئی آن کنم مرا جواب میرود

ز روز اولین مگر مرا تو آشناستی

جفای گاه و گاهیت مرا به خاک در نشاند

به خاک و خون جدایئیت ببین که تا کمر نشاند

به باغ زندگانیم نهال بی ثمر نشاند

به قلب خوب و رام من ببین چه شور و شر نشاند

به درد بی دوائی من دوائی و شفا ستی

 

 

به گوشه گوشه دلم تراست آشیانه ئی

همه بخاطر تو است سرودیا ترانه ئی

برای دوری بیش ازین مکن دیگر بهانه ئی

بده ز لب توبوسه به رسم عاشقانه ئی

نداشتم دیگر کسی مرا تو مدعا ستی

 

 

نوشته شده توسط ضیائی در 1:5 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

افسون سخن :

 

 

از شاعر پرسیدند : اهل کجا هستی ؟؟؟؟

ایشان فرمودند :

 

نام وطنم  اگر ندانی              از دیده زاغ داغ بردار

روشن چو نشد چراغ فکرت      برخیز و سر چراغ بردار

 

 

به نظر  شاعر متذکره اهل کجا بوده ؟؟؟؟؟؟

 

نوشته شده توسط ضیائی در 9:51 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

نسیم سحری

 

 

از نسیم سحری بوی وفا میاید            -من ندانم که طراوت ز کجا میاید

یار با من گله از دوری و تنهائی کر د    -وز میان گله اش کذب و ریا میا ید

من که در قید غمم راهی خلاصیم نیست     -این رهائی مگر از دست شما میاید

گریه از بسکه مرا سخت و بلنداست هر شب     -از نوائی دل من نی به نوا میاید

گفتمش زار شدم پیش طبیبم ببرید         گفت صبری بنما یار و دوا میاید

من که از خاطر تو جان به فنا میدادم      یا رسم با تو و یا جان به فنا میاید

 

نوشته شده توسط ضیائی در 10:52 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

بولهوس

 

بر بولهوسان عشق و محبت سخنی نیست

شیرین صنمی نیست و دم از کو هکنی نیست

بر زاغ که او است پی مرده و هر  لاش

کهسار دژی نیست و گلستان  چمنی نیست

نوشته شده توسط ضیائی در 12:42 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

بهار

 

خورشید خنده  زد به  چمن چون بهار شد

وز بوی آن هوائی و طن مشکبار    شد

گلغنچه ها به خنده درآمد ز دیدنش

شادی به چشم هر نفری  آشکار  شد

آمد به جوش سبزه و در رقص  هر شبان

با رمه اش به دشت و دمن رهسپار شد

آرام و سکوت ببستند رخت  خویش

هرجا  نوا و شر شره  آبشار    شد

لب را گشود بلبل و بر ما ترانه خواند.

گویا که اختتام مرا  انتظار    شد

فریاد میکشد سحری بلبل چمن

برخیز آدما که ترا کارو بار شد

صد برگ لاله و سمن منج راغ و باغ

بر روی خاک و آب طبیعت سوار شد

جام می صفا و محبت ز هردلی

بر جانب عزیز دل خود نثار  شد

شادی ترا به دل اگر بود بیش و کم

امروز شادی های تو چندین هزار شد

صیاد پشت صید و محبان به پشت یار

هر کس برای صید خودش در شکار شد

آمد چو لشکر طرب و شادی و  نشاط

جنگا وران لشکر غم در فرار شد

سردی وبرف زود خودش را فرار داد.

با پرمی و حلاوت دل ها دچار شد

خوش باش با هوای بهاری ضیائیا

باد سحر چو قاصد  از سوی یار شد.

 

 

نوشته شده توسط ضیائی در 3:10 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

صبح زندگی

 

 

در سحر گاهی صبح زندگیم

آفتاب   دمیده  بود  روشن

پیش چشمم شب و سحر بودی

صد بهشت و بهار و صد گلشن

سیر در موج کهکشانم  بود

در ویا قوت هزار در دامن

هر زمان بوی یار میآمد

همچو یعقوب بوی پیراهن

شاد از شادیش دلم می شد

خسته ازخستگی دلبر من

با ادایش جهان به من میداد

با جفایش هزار ها گلخن

خار گر می خلید بر پایش

بود بر قلب زار من سوزن

ناگهان شامگاهی کرد غروب

صبح  شد صبح رفت وجان و تن

هیج صبحی دیگر طلوع نکرد

شام ماند و من و نوائی من

 

 

نوشته شده توسط ضیائی در 9:23 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

                         

 

                                                                                

 

 بهار آزادی

 

برنامه نوروزی

شعری از شاعر بزرگوار مرحوم مولانا عبد الله مصرع(صفیر)                           

 

 

 

ارسالی قیام الد ین "احمدی"

از  یاوان راغ

بهار 

 

                                         

کس نمیداند چه افسون در هنر دارد بهار    : تازرعد و برق چند ین کر وفر دارد بهــــــار

این فسون در شیوه نیرنگ رعنای کراست    : بحر جیحون در جنون زار شرر دارد بهــار

 اب پا ش صحن فرش بارگاه کبر یاست :    کی غم نقص و فشار بام ودر دارد  بهــــــــار

دایما در عشرت از نظاره گل در چمن :    از دل پر شور بلبل کی   خبـــر دارد بهـــــــار

تخم را گو افگند دیهقان بسیلاب سرشک   : با همه آثار قدرت   چشم تر دارد بهــــــــــــار

همچو طفلان بهر نان از گریه طوفان میکند     : عالمی رادر دمی زیر و زبردارد بهـــــــار

میطپد در خاک وخون از کس ندارد هیچ باک    : نی غم مادر نی پر وای پدر دارد بهـــــــار

رنگ زردم را به نیرنگ خیا لش ربط نیست   من خزان در چهره وآن گل بسر دارد بهـــار

هـاله بر گرد مـــه وخورشیدعالم تاب نیست    پیش رویش نقره وزر د سپر دارد بهـــــــــار

نیست گرد ون را بدوش آویخته قوس قذح       از غم هجران دو ابرو سر بسر دارد  بهــــــــار

تا نثار مقد مت سازد به  هنگام خــرام     : در بغل از غنچـه صد همیان زر دارد بهــــــــــــــار

دی نه از نسیان صد ف را در فشاند اندر بغل   : دامن گل را زشبنم پر  گهر دارد بهــــــــــــار

ای چمن از حسن گل مغرور جمعیت مباش :   صد چو تو گل غنچه درهر رهگذر دارد بهـــار

عندلیب  کو که بیدارش  کند از خواب  ناز  :  زیر سر اینجا زگل  بالین  پر  دا رد  بهــــــــــار

یک جهان  طاوس  ا ز سوسن چمن پیراسته       : کج کله گلگون قبا زرین کمر دارد بهـــــــــــــــــار

شا طران از نر گیس وصوریورعنا در رکاب   : صد کبوتر نامه بر از نیلفر دارد بهـــــــــــــار

میرود از خویش تا زان بر سمند بوی گل    : تا سراغ رنگ های رفته  بر دارد بهــــــــــــار

از طعام میوه رنگا رنگ جشنی کرده است      : پیش یاران می نهد عزم سفر  دارد بهــــــــــــــار

عندلیب آسا هزا رانش غزل خوانان (صفیر)

لا له سان صد داغ دار خون جگر دارد بهار.

 

 

 

نوشته شده توسط ضیائی در 5:26 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

بهار

 

آمد دوباره

            با صدای بلبل

            با نوای آبشار

 

با هدف

            پیام نو

          محیط سبز

 

دهقانی

             با کلند و یوغ

            با اسپار و ماله

                        به کشت زار رفت

پسرکی

          تازه

            به جوانی رسیده

              در کنارش

                     با عرق جبین

                            نشسته

به روزگار

              به نیشخوار قلبه گاو های شان

                                       به کو کوئی فاخته ها

                                                به شرسر آبشار

               زیر لب می خندد

 

پرنده های وحشی

               دسته دسته

                    خیل خیل

                         کوچ میکنند

مرد فقیری که چندی برج را

                در سردی زمستان

                          در هوی خنک

                                  در زیر برف

بدون کاشانه

            بخاری

               تندور

              صندلی

سپری نموده

     در آفتاب بهاری

               به دست راستش تکیه زده

                و با تقدیم درود بر خدای بهار

                    خود را آفتاب میدهد

او خوشحال است

                  از چه؟

                     از نجات خودش

                              از گرمی آفتاب

                                         از بی نیازی اش به آتش

 

بهار

  هر سال زود تر بیا

          زود تر از آنکه وقت آمدنت است

                    آمدنت را جشن میگیریم

                            می سرائیم

                                      می خوانیم

                                            می رقصیم.

 

همیشه زود بیا

          با امید های تازه

                بوی بهاری

                     صدای شر شری آبشارانت

          

                 

 

نوشته شده توسط ضیائی در 1:0 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

درد  دل

 

 

درد دل  را در کجا گویم به کی         راز دل را با شما گویم به کی؟

این همه درد که بر من میرسد       شکوه ام را با خدا گویم  به  کی؟

از نیستان امید و زندگی                 با سکوت و یا نوا گویم به کی؟

وز جفای دوستانم میکنند                بر غریب ناشنا گویم به کی  ؟

وز محبت های قلب  خویشتن       با صدا یا بی  صدا  گویم به کی؟

از ستم های که بر ملت کنند          بر وزیر و پادشا گویم به کی ؟

زاتش اندر دل شیدائی  ماست       با همه یا صرف ما گویم به کی ؟

وز شکم های که  از نان سیر نیست      بر  گروه اغنیا گویم به کی؟

 

نوشته شده توسط ضیائی در 9:22 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

شیشه قلب

 

روزگار   دل به کس دادم ولی     شیشه قلبم به سنگ زد شکست

این دل بشکسته افسرده را      رفت در تار محبت لیک بست

 

 

دیده و دل هردو میدیدند ترا       لیک یکدم هردورا غم کور کرد

از تو من دلگیر چندان نیستم       چون کسی دیگر چنین  با زور کرد

 

 تا من و تا این دل شیدا بود          تا که یاد و  بود از لیلی بود

از غم و  جوریکه  دادی بر دلم          از دلم هرجای واویلا بود

 

آفتاب آمد سحر گاهی خموش      گفت  چیزی اندک و خوبی به گوش

روز آیم شب روم گاه زیر ابر       بر جمال و وصل آن خوبان مکوش

 

چون گل در موسم سبز بهار              دیدمت در بوستان و مرغزار

لیک در فصل شتا  رفتی ز پیش       ناله و دردم بدادی بی  شمار

 

دیگر ای بلبل مخوانم ناله           از نی و وز ناله ها آید بدم

 

دوستی را نیست بر من اعتبار       بر کتاب عشق  حالا مرتدم 

 

قلب من صد پاره از درد و غم است       هر نوایم شرحه شرحه ماتم است

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط ضیائی در 3:34 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

مخمس

دل را به خیال لب خندان تو دارم      شب تا به سحر ناله و افغان تو  دارم

زخمی به دل از  ناوک مژگان تو دارم    آشفتگی چون زلف پریشان تو دارم

ای دوست مرا بین چه ز هجران تو دارم

روز من افسرده ز هجرت شب تارست     گل ها در دیده من دسته خار است

بی روی تو ای ماه کی ام صبر و قرار است   دل را به سر زلف دلارای تو کار است

میل کرم از روی گل افشان تو دارم

 

ای یار بیا یک نظر جانب ما کن     درمان دل خسته این بی سرو پا کن

ما را به شکر خنده ز محزونی رها کن      " آهنگ وفا ترک جفا بهر خدا کن"

ذوقی سخن از لب و دندان تو دارم

 

ای دوست بیا بین تو که هنگام بهار است      هر گوشه گل و سبزه و صد برگ قطار است

بر صحنه گیتی چه عجب نقش و نگار است  گل بی رخ  زیبای تو یارا چه بکارست

چون من هوس گل ز گلستان تو دارم

 

درد غم هجری تو نه در شرح و بیان است   سیلاب سرشکم همه جا بی تو روان است

دیگر به من از هجری تو کی تاب و توان است  باقی به کفم مانده همین مایه که جان است

قربان تو قربان  تو قربان تو دارم

 

کن لطف و مکن دوری و مستوری نگارا    آخر مکشم از غم و مهجوری خدا را

شاداب کن از فیض جمالت تو ضیا را     " امروز که سرمایه حسن است شمارا"

مگزار بسوزم من و حرمان تو دارم

 

 

 

 

نوشته شده توسط ضیائی در 1:41 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

                           ای دل نما فراموش

 

 

ای دل نما فراموش آن یار بی وفارا.

آن دلبر پر از جنگ پر کین و پر جفا را

آن کو شکست یکدم  با حیله ها و خم خم

این قلب ساده و پاک  این یار بی  نوارا

در  کهکشان فکرت هرگز مکن خیالش

از من و از دل من بشنو تو مدعا را

دیگر به کوی خوبان زنهار سیری باشد

این قلب داغدیده  کشتی و نا خدا را

از روزگار دیرین دارم هزار دردی

درم عیان نباشد جز ذات کبریارا

افتیده بود مرغ در باغ آرزویم

بال کشید و پر زد از ارض تا سمارا

درد به من تو دادی  خلق جهان ندیده

نی است کس طبیبش نشناسد او دوا را

از هر چه خسته هستم از خود گسسته هستم

نی لب به باده کوشد نی گوش من  نوارا

هر گز کی نبیند این مشکل که ماراست

نی قهر و ناله کارست نی عذر و یا مدارا

شب تا سحر دلم را جز یاد و بود او نیست

دل صد نوا نماید کش نشنود صدا را

گاهی دلش چو موم است گاهی ز سنگ سخت است

تشخیص   نکرد  ضیائی یک   بام دو هوا را

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط ضیائی در 2:17 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

ای یار میرم

 

مه میرم میروم ای یار میرم

شهراب کهنه از بازار میرم

بر آن زخمیکه بر قلبم زدی تو

ز پیشت با هزار آزار   میر م

برویم داغ حسرت گشته پیدا

ز یاد دختر عیار  میرم 

تو قلب داغدار من شکستی

چو سودا از سرت این بار میرم

چو شبنم از سر گل های  وحشی

 سحرگاهی دل افگار میرم

ستم های که بر من کرده تو

دل پر غصه خون بار میرم

فلک بود یا تو ای بی عهد و پیمان

زدی خنجر ز پشتم زار میرم

الهی بشکند دست که آخر

شکست پیمان آن دلدار میرم

بسوی خلوت خود کامی وصل

ازین دیر و ازین دربار  میرم

گل را که به من چون گل نمودی

برآمد عاقبت آن خار میرم

چو آ هو های وحشی و سبک پای

بسوی دره و کهسار میرم

ز بد عهدی آن دخت ستم کیش

رخ زرد دیده خونبار میرم

نوشته شده توسط ضیائی در 8:18 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

وداعیه منظوم به مناسبت  بر طرفی قومندان امنیه بدخشان    " امام الدین مطمئن

 

رفتی اما چور کرده ملک ما را مطمئن        کرده ویران خانه خلق خدا را مطمئن

این خیابان کهن افسانه ها دارد به یاد    لیک نشنودی تو این افسانه ها را مطمئین

میروی اما سری افگنده اندر زیر پای   کین چنین رفتن بود زیبا شما را مطمئین

با کمال بی حیائی اندرین فصل خنک   از گلیم بیرون نمودی هر دو پارا مطمئن

بس تلف کردی حقوق بیوه و بیچاره گان    در نوا آورده  صد بینوا را مطمئن

فارغ از آه فقیران چند غفلت تا بکی    عاقبت بر سر خوری سنگ قضارا مطمئن

مطمئنم هر کجا باشی نباشد اطمنان   مردمان مستمند    آن ولا را مطمئن

نی لیاقت نی شرافت نی به دولت پای بند      داده ترجیح مکر وحم و دغارا مطمئن

ترس خالق شرم مخلوقت نبود      کس ندیده چون تو مرد بی حیا را مطمئن

این زر اندوزی و قدرت را نباشد اعتبار   سهم اسکندر چه شد از ملک دارا مطمئن

دشمن سر سخت مظلوم حامی قاچاق بر     کردی از قانون تخطی آشکارا مطمئن

در محابس  تا توانستی بنام مافیا     جای عضو باند افگندی گنا را مطمئن

پر نمودی جیب از پول فروش پاسپورت       تا مساعد یافتی بر خود قضا را مطمئن

دیگرش مسپار کاری ای وزیر هوشمند

میکند بد نام هرجا چون شما را مطمئن

 

 

30-10-1385    فیض آباد

 

 

                                                            

نوشته شده توسط ضیائی در 9:12 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

من دلم می خواهد

خانه ای داشته باشم پر دوست

کنج هر دیوارش

دوستهایم بنشینند آرام

گل بگو گل بشنو

هرکسی می خواهد

وارد خانهء پر عشق و صفای من گردد

یک سبد بوی گل سرخ

به من هدیه کند

شرط وارد گشتن

شست و شوی دلهاست

شرط آن داشتن

یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار

می نویسم ای یار

خانهء ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دگر

خانهء دوست کجاست؟

نوشته شده توسط ضیائی در 9:35 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

  [1]         

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

سوانح مختصر مرحوم عبد الحی "ضیائی"

عبدالحی ضیائی فرزند محمد ملا محمد گیاه در سال1333 هجری شمسی در یک خانواده متدین و علم پرور در  دهکده خمبیل بالا مربوط ولسوالی راغستان(یکی از ولسوالی های راغ کهن) پا به عرصه هستی نهاد .در 5 سالگی به آموزش قران کریم روی آورده وتا 8 سالگی قران کریم را با کتب ابتدایه علوم دینی در نزد پدر ش آموخت .

ازینکه در آن محیط به صورت کلی مکتب وجود نداشت در 9 سالگی شامل مدرسه مذهبی محلی گردید و بعد از سپری نمودن 4 سال در آموزش علوم متداوله دینی روانه ولایت قندوز گردید وبعد از2سال تعلیمات دینی در مدارس خصوصی شامل مدرسه تخارستان قندوز گردیدبعد از سپری نمودن دوره لیسه در سال1352 ازان مدرسه فارغ گردید .در جریان دوره دانش آموزی با جنبش های روشن فکری سرو کار داشته و برای روشن کردن افکاری جامعه تلاش های زیاد نموده است

بعد از فراغت به حیث معلم درمکتب روینج ولسوالی راغ تعین شده و الی آغاز انقلاب مجاهدین به این وظیفه مقدس ادامه داد/ در آغاز به گناه معلم بودن چند ما را در توقیف و نظر بند سپری نموده بعدازتحقیقات و باز پرسی مختصر به همکاری مردم محل  رها گردید.

از سال 1360 الی 1368  در جبهات جهادی بوده به حیث  یکی  فرماند هان مربوط به جمعیت ایفائی وظیفه مینمود.

 و در اواسط 1368 به خاطر شعله ور شدن جنگ های تنظیمی جبهه را ترک گفته و عازم پاکستان گردید.در انجا و ظائیف چون کماندر دارلانشاء جمعیت/لوجستیک غند چترال و مدیر لیلیه و استاد معهد خالد ابن ولید راانجام  داده است.

در تیر ماه 1370 به دوباره به وطن مراجعت نموده وبه حیث سرمعلم  مکتب پطیر تا سال 1374 ادامه داد بعد از منظوری راغستان به حیث ولسوالی مستقل از طرف رئیس جمهور وقت نامبرده به حیث مدیر معارف این ولسوالی تعین گردیده و الی سقوط دولت توسط طالیبان  به وظیفه خود ادامه داد/اما با پاشیدن نظم معارف در افغانستان  وارد مرحله دیگری از زندگی خویش گردیده مصروف فعالیت شخصی در زندگی خویش گردید.

بالا خره  در 23 رمضان 1380  بعد از مسموم شدن  توسط همکاراتجارت اش در ولسوالی امام صاحب ولایت قندوز و انتقال ان به شهر فیض آباد   در شفاخانه  دولتی بدخشان به شهادت رسید.روحش شاد ویادش گرامی باد!

از مرحوم ضیائی  اشعار /مقالات/و داستان های زیاد به یادگار مانده وایشان ازدواج کرده و ثمره ازدواجش 8 پسر و دو دختر میباشد.

 

                                                                            

 

 

 

 

 

 

 

 

بسم ا لله  الر حمن ا لرحیم

 

طریق نیک بختی و رستگاری

 

دلا در راه حق ثابت قدم باش                به لطف و مهربانی و کرم باش

بهار است و جهان دارد طراوت             رها  از فکر خام و قید غم باش

انیس خوا که باشد مهربا نت               به عهدت پایبند و مستحکم باش

نگهدارد ترا شاداب و خندان              به اخبار و کتب یار و به هم باش

به هر وقت و زمان چون میتوانی         به نیکی کوش و در صلح و سلم باش

بخواهی چون بکاهد رنج و دردت       به دانشمند نیکو رو صنم باش

بیا بگزین تو داد و آدمیت                همیشه دور و بیزار از ستم باش

ندارد عاقبت کار بدو زشت              بیا درمان هر درد و الم باش

گشادی نیست در بازار نیکی           به هر حال به نیکی دم به دم باش

وفا و راست کاری کن شعارت       به وصف صدق و پاکی در رقم باش

صداقت زینت و سرمایه باشد       سعادت آ فریند لا جرم   باش

ضیا ئی تا توانی بهر  مردم

بکن نیکی و دائیم محترم باش

 

 

 

گلشن روزگار من

 

بیطاقت و سودا زده و خوار و غریبم                    از گلشن ایام چه بو دست نسیبم

بلبل به وصال گل و فارغ دل مخمور                   من همدم درد و غم و محتاج طبیبم

دارم دل افسرده از غصه پریشان                        هردم به غم دیگر و در بند رقیبم

چون شمع مرا سوخته است آ تش حسرت             کو جمعیت خاطر و رخسار حبیبم

                            آ وخ که ندیدیم ضیاء خنده   ایام

                       در شکل جنون برده مرا گرچه لبیبم 

 

 

                   اتفاق ما جوانان نور بخش کشور است                      

ای جوانان خویش را بیدار میباید   نمود                     بهر میهن مستعد کار میباید نمود 

اعتلای ملک آ سان نیست آید در میان                      وز برایش کوشش بسیار میباید نمود

نو جوانان وطن امروز نوبت با شماست                    کین وطن را صحنه گلزار میباید نمود

جهد و جد در اتحاد و صدق و تقوی و هنر               هم علاج درد هر بیمار میباید نمود

پنجه راشی و ظالم را شکستن میزد                      تاشود نابود استمرار میباید نمود 

ای جوانان  بهرمجد و آبروی مملکت                   تا که جان باشد به تن پیکار میباید نمود

جان فذا کردن برای حفظ میهن ننگ نیست             خویش را آ ماده ایثار میباید نمود

فکر دیگر از خیالت دور میکن ای جوان              فکر اصلاح و هم از اعمار میباید نمود

ای جوانان تا بیاید اعتلا و ارتقا  ء                      عزم و جزم و همت سرشار میباید نمود

                            اتفاق  ما جوانان نور بخش کشور اســـــــــــــت

                           نیک مضمون است ضیا  تکرار میباید     نمو د

 

 

                                                                                          

 

مخمس به غزل حافظ (رح)

 

 

 

ترک من بیچاره مکن چاره جان باش                  غمخوار بدین سوخته دل نگران باش

کن لطف سوئی عاشق رنجیده روان باش             "باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش"

" وین سوخته را محرم اسرار نهان  باش

هنگام  بهار است گل و سبزه به جوشند                 در رفع خزانی و پریشانی دو شند

خوبان ز چه در لطف و نکوئی  نکوشند              "زان باده که در مصطبه عشق فروشند"

"  ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان  باش"

افسوس که نگشتیم به الطاف تو مالک               لا یخطر فی قلبی فقط غیر وسالک

 

هر چند شدیم زارو پریشان معه ذالک                "در خرقه چو آتش زدی ای عارف سالک”

"جهدی کن و سر حلقه رندان جهان باش"

 

این بلبل شیدا که سحرگه به فغان است                    گوئیکه چومن درد به دل داغ به جان است

 

"-تن هرچه ضعیف است ولی بازجوان است              " آن یار که گفتا به تو ام دل نگران است

 

" گو میرسم اکنون به سلامت نگران باش"

ای دوست بدین پیکر افسرده توان بخش                زان باده چشمت به الحان دهان بخش

تا چند کنی دوری بیا لحظه جان بخش                     " خون شد دلم از حسرت آن لعل روان بخش  "

ای درج محبت به همان مهر و نشان باش" “

سودای رخش از دلم باری ننشیند                            هر جا نگرانم به نگاری  ننشیند

جز نامه و تحریر به کاری ننشیند                         "تا بر دلش از غصه غباری ننشیند  "

ای سیل سرشک از عقب نامه روان باش"  “

 

گردیده "ضیائی" تو پریشان  و عیان بین                     در قید غم و جور جفا های زمان بین

خون می چکد از دیده اش هر گوشه نهان بین                "حافظ  که هوس میکندش جام جهان بین"

گو در نظر آصف و جمشید مکان باش"  “

 

 

 

 

 

 

 

 

[2]

ای وطن سر سبز و شادان بینمت

 

ای وطن سر سبز و شادان بینمت   

مالک تمکین دوران بینمت

باشکوه در هیبت آزادیت

در ترقی فراوان بینمت

مسکن مرد و زنان نامور

خالی از دذد و رزیلان بینمت

منبع علم و کمالات نوین

حاصل از دست  جوانان بینمت

ازگزند  محفوظ باشی  جاویدان

دایما در صلح و عمران بینمت

اتحاد    ملتت    پاینده      باد

تا ازین رو چون گلستان بینمت

از زن و مردان روشن فکر روز

چون چراغ شب فروزان بینمت

 آرزو دارد"ضیائی" ای وطن

سرخروی آباد و شادان بینمت

 

 

شعر آزاد

 

 

                                                             ای خانه بزرگ

                

                                       ای خانه کلان!        

 

ای خانه که  چون شده از دود سقف تو

 

مانند بال زاغ سیه در سیاهی غرق

  

چندین هزار سال گزشت و نیامدست

   در زندگی سکنه و حال تو هیج فرق

ای خانه بزرگ!

                  ای خانه کلان ! ای خانه سیاه!

داری بیاد بس که تو از روز و روز گار

                              از روز های تیره و از رنج بی شمار

از آن گرسنگان !

        از آن برهنگان!

از لرزه وجود ضعیفان بی نوا

       از حالت زبون مریضان بی دوا

ای خانه بزرگ!ای خانه کلان!ای خانه سیاه!

داری بیاد از غم و اندوه کودکان

          وز آه و ناله هاو سیه روزی زنان

داری بیاد این تو که! مردان سنگدل! مردان ددنشان!

می بسته اند زنان به گیسوئی خویشتن

                  و شلاق میزدند  - او نوحه می نمود –یک دادرس نبود-او را کی میگشود؟

ای خانه  کلان !  ای خانه بزرگ! ای خانه سیاه!

صد راز پا فتاده کنون   در دلت به جا

 

                                                                از هر فسانه ها

 

                     داری به دل نگاه                                                                              

           ای خانه  بزرگ! ای خانه  کلان! ای خانه سیاه!                                                                       

داری به یاد از ستم بیک و افسقال

وز کوتوال زشت و ز ارباب لا ابال

 

داری به یاد زان همه نیرنگ بی شمار

                                      هستی تو دل فگار

                                                          

زان قصه ها که در دل تو جا بجا بود

                         از سوزش یتیم

                                         از گریه فقیر

                                                       از آه بی نوا

    زانروست که قلب تو ز آنها سیاه بود

                            بر ما گواه بود

                                                در التجا بود

 

 

راغ    6-10-1357

 

 

 

 

 

چه بود جمله به یک راه شویم

 

 

 

چه بود جمله به یک راه شویم

همدل و همدم وهمراه شویم

همه غمخوار بگردیم به هم

هم ز احوال هم آگاه شویم

همه جویائی مسرت گردیم

بره راقیه یکجاه شویم

پی خورسندی دل ها باشیم

همگی نیک و نکو خوا شویم

بهر توحید همه ملت خویش

ای ضیا جاهدو غراه شویم

 

 

 

 

 

 

 

 

زندگی زن در راغ

زن این مخلوق صاحب مهر گیتی            چرا این گونه اینجا خوار و زاراست

    به احوال خراب و قلب محزون             سرو  پای   برهنه زیر بار   است 

 

 

همی از صبح تاشام او به کار است          ولی گویند زن ها  کارگر نیست

         ضعیف و نیزگویند پر شکسته      ز زن در زندگی گویند اثر نیست

 

ندارد زن حق رفتن به جائی        نباید او کند بر فکر خود کار

  سزد او را که فرمانگیر باشد      کند بر میل شوهر جمله رفتار

 

اثاث البیت را دائیم کند حفظ      طعام و  آب را آماده سازد

      بدوشد گاو بز را او همیشه     سپس آنها روان در جاده سازد

 

نه شب ها خواب آرام است زن را     که باشد غمخور اولاد هایش

    کجا زن است از فرزند غافل    اگر خاری خلد گاهی به پایش

 

 

گهی در مزرعه باشد به مردان      بسازند جمع با هم کشته خویش

  گهی چوپان به صحراه و بیابان    بود هم پاسبان   بره و    میش

 

به این سازندگی بی مثالش    بگویند هست زن از بحره محروم

 کتک ها میزنند بیچاره زن را     ز دانش منع و اینجا هست محکوم

 

 

 

 

کار

 

 

هر گونه مجد عالیه از کار میشود      از کار هر  خرابه چمنزار میشود

هر قوم گشت کارگرو ساعی و غیور    آن سر بلند و لائیق هر بار میشود

       نام نکو و عز و شرف میرسد به آن      کز صدق دل عمل گر بیدار میشود    

      از تنبلی کسی به مقام نمیرسد      تنبل حزین و غمزده و زار میشود

دوروی و مکر باز شود یا  به عزت است    روز دیگر به چشم همه خوار میشود

بازار ظلم و جبر و جفا را بقائی نیست      ظالم ذلیل و خوار نگون سار میشود

جز سعی و صدق و کار ترقی نمیکند    سعی و عمل ز مردم هشیار میشود

هر کس که کسب و کار نکو میکند به حق   صاحب جلال و شان و شرف دار میشود

بد فعل وخوده گیربه  نمام و حیله گر   آخر سخیف بودنش اظهار میشود

در پشت کار نیک  روان  باش دایما   پیوسته بر تو رحمت بسیار  میشود

با عزم و جهد وهمت مردانه هرکسی       روزی میان خلق نمودار میشود

 

 

 

 

 

 

زبان زبان عاشق

 

ای روی تو بوستان عاشق            سوداست ازان به جان عاشق

چشمان تو کاسه شرابند        یا آفت ناگهان عاشق

قد تو ز سرو نازنین است       ابروی تو شد کمان عاشق

لعل است لب تو یا گلست آن    یا آتش در نهان عاشق

ای مه چه لطافت است در تو    از بهر فغان فغان عاشق

ای تازه بهار ناز و شوخی    ای گوهر شایگان عاشق

آن وصف جمال بس جمیلست    با لا بود از بیان عاشق

از ذکر تو تازه میشود دل   زینست زبان زبان عاشق

 

 

عهد

 

یادت آید آن زمان ای رفیق       می فشردم من ترا چون جان به بر

بوسه های گرم  از رخسار تو      میگرفتم من در آندم سر بسر

 

خواب آمد باز چشمانت گرفت       دست خود زیر سرت افراشتم

وز   لبان  نازنینت دم به دم         بوسه  چندی  دیگر  بر داشتم

 

عهد بستیم در دل شب ما و تو    تو به من یاری و من یار تو ام

تو مرا هم دوست میداری و من   عاشق با جان وفادار تو ام

 

 

دختر فقیر  از گزشته میگوید

 

روز گارم تیره و دشوار بود     قلب من آزرده و افگار بود

تن برهنه پا برهنه بوده ام      زحمت و رنجم ز حد بسیار بود

نی  دوا و نی طبیی داشتم      نی مرا همواره کس عمخوار بود

 

 

کی شکستم آرزوئی خود  زنان     سنگ حسرت بر سر من بار بود

نی ره مکتب برایم بود باز    نی مرا آزادی اندر کار بود

 گوئییا محکومی از روزی ازل     در نصییب دختر نادار بود

هر چه بر ما می نمودند او روا    هرچه میگفتند نکو گفتار بود

گوش ها از ناله ما بود کر    کی کجا رحمش به ما یکبار بود

از گزشته هیج پرسانم مکن      زندانی غصه و آزار بود

 

دختر فقیر از حال حکایت  میکند

 

حلقه ها و بند از من دور شد     چشم بد خواهان ز وجدم   کور شد

باب مکتب ها برویم باز شد             خانه رنجم کنون معمور شد

در فروشم گس نبگزارد دیگر   از  سر من قطع دست زور شد

با به ام از بهر خود باشد به کار    مادرم از بهر خود مزدور شد

کاری ما دیگر برای بای نیست    کار ما از بهر ما منظور شد

ظالمان مفتخوار لا ابال       نزد مردم جملگی منفور شn

این وطن باشد برای کارگر     جمله نعمت بهر او مقدور شد

یک مساوات آمد آری  در وطن     خانه تاریک ما پر نور شد

بهر ما هر گونه امکان رفاست مرتجع را گو مقامت  گور شد

دشمنان ملک گردیدند خجل    دوستان ما ازین مسرور شد

بعد ازین هستم لوا بردار خلق      جان من قربان رزم و کار خلق

 

 

 

 

 

 

حق احسان وطن

 

 

 

ای جوانان خردمند اهل عرفان وطن     قوت فردائی افغان و چراغان وطن

وقت آن باشد که کوشیم در ره علم و هنر   میسزد زمروز فهمی سازی عمران وطن

بی سلاح علم نتوان شد موفق زیستن     کی توان کرد خدمت زیبنده شان وطن

گر همی خواهید کنید خدمت به افراد بشر  یا شود باغ و گلستان دشت و دامان وطن

این نمی آید به دست الا به علم و معرفت   وز طریق علم آید جمله حرمان وطن

مشق و تمرین ادب با علم می باید نخست    شاخه صاحب ثمر بودن  به بستان وطن

غفلت و بی دانشی باید ز خود انداختن   با سلاح علم گشتن قهرمانان و طن

از ضیائی هست همیشه این نداء از سوز دل    ای جوانان اهل عرفان حق احسان وطن       

 

 

نگهت موی 

 

صبح گل پیش رخت از شرم گریان میشود    نگهت زلف تو ای مه عنبر افشان میشود

هر که چون در خواب بیند سرو دلجوی ترا   در خیالت تا که باشد مست و حیران میشود

هر کجا گردی تو ای جان میشود بستان و باغ   سبزه می جوشد درانجا گل شکوفان میشود

سر به سر دارد هوای نو بهاران چهره ات  هر که دیدت همچو بلبل ها غزل خوان میشود

محو دیدار تو گردیده ضیائی  نازنین        هر چه فرمائی به فرمان  تو قربان  میشود

 

آئین زندگی پیکار است

 

کجا دائیم خموشست آنکه زندست     که کی از مردگان فریاد باشد

اگر انسان ندارد او تحرک      جماد است بنده است بر باد باشد

 

 

چه فرق است بین ماو دیگر اشیاء    به جز تلفیق و جز ایجاد کردن

همی نو آوری جهل است و ترتیب        که انسان نام مارا یاد کردن

 

سکون و بی تحرک نیست انسان       که از وی این جهان آباد باشد

سکون آری به قانون طبیعت                   بحکم رفته و بر باد باشد

 

بلی انسان برای بودن خود       دمادم نو به نو بنیاد سازد

تلاش و جهد او باشد درین راه         که خود را از ستم آزاد سازد

                                          

 

3-11-1357

 

 

 

طلب صحبت

 

در جهان من یار دارم آرزو           یار فکرت دار دارم آرزو

خسته دل گشتم ز یاران دغل         صادقان در کار دارم آرزو

کور دل بسیار  دیدم در جهان             مردم بیدار دارم آرزو

من ز زهد خشک گردیدم ملول    عاشق می خوار دارم آرزو

نغمه ساقی و آهنگ سماع         زین سمط بسیار دارم آرزو

شیشه دل نازک است  ای همنفس     دوری از آزار دارم آرزو

میشوم آزرده خاطر دمبدم              ساقی غمخوار دارم آرزو

چون ز بی علمان ندیدم بهره      زیرک و هوشیار  دارم آرزو

 

ای دل   

 

چرا بی حس و در غفلت  تو ای دل در جهان بانی     چرا هردم نمیگوئی  برا مجدو عمرانی

چرا هر گه نمی بینی  جهان رنگ دیگر دارد       چرا قانع به یک رنگ و پسمانی  نمیدانی

تماما مردم بیدار گیتی میرسد   هردم                   زکشف باز با کشفی ز میدانی به میدانی

چرا ای دل تو موقع میگزاری  با حسادت ها          که بی بنیاد میسازند گلستانی درخشانی

بیا زین فکر ها بگزر به فکر عز و اعلی شو      که خواهی  یافتن در زندگانی عزت و شانی

بیا میکوش و فکرت کن که چون کار کنی  انجام       که او بار خوشی آرد نیارد او پشیمانی

اگر خورسندی خواهانی واسرار جهان دانی            مکن ترک کتاب ایدل اگر دانی و بتوانی

ز صدق و پاکی میباید به هر کس دوستی کردن     طریق دوستی اینست اگر خواهی که پا مانی

به چاه جهل  زندانی نباشد  شرط انسانی

ضیائی کوش تا باشد رها گردی ز نادانی   

                                       

آهنگ دل

                                                       

دلم آهنگ آن دارد که رویت را دیگر بینم            کنم نظاره حسنت به پیش روت بنشینم

چو محجورم  زروی تو که لذاتم نمی باشد    ز سیل باغ و گل ها  پیش روی ماه و پروینم

محبت صبر و آرام و قرار دل کند  یغما      محبت کرده است یفما قرار و صبر و تمکینم

شراب چشم جادویت دلم را تازه میدارد         می وصل ترا دارد نیاز این قلب قلب مسکینم

ضیاءمشاق رو و خوی نیکوی تو میباشد

دمی ساکت نمیگردد کداز قلب غمگینم

 

 

 

 

 

 

 

خیال معشوق

       

خیالش سوختم یا رب نمیدانم چسان گردم     همی ترسم که سوزم شمع سان ناگه نهان گردم

دماغم خسته از خوی و خواهی تیره فکران شد    دل دارم مرید تازه فکران جهان گردم

گداز آه من در گوشی او هر گز اشد یاران  مگر از دست بیدادی به هر سو در فغان گردم

نگار شوخ بی باک کمان ابرو شنو دردم     به نزد من شو ای شیرین که فرهاد زمان گردم

تجلی رخش ما را" ضیاء " ساکت نمی ماند    مگر او گشته پروانه به گردش من دوان گردم

 

بیائید از برای علم کوشید

 

بیائید از برای علم کوشید       به تن زیبد لباس علم پوشید

نباشد هیج چیزی از علم بهتر   ندیدم میوه از این شیرین تر

چه خوب است نیکی و بد را بدانی      چه خوب است خوش بدانی زندگانی

چه خوب است تا بدانی چون گزشته      همین دهر قدیم             گزشته

چسان کردند مردم زندگانی    چه باقی گرده و گشتند فانی

چه کردند مردمان امروز ایجاد       چرا یک هست بی غم دیگری شاد

چرا رمز طبیعت را ندانی    چرا دز چهل و در غفلت  بمانی

ز بحر علم و دانش کامجو  باش    بیا دائیم تو در این آرزو باش

شناسا نو تو امیال بشر را     بیا پزهیز  کن هر گونه شر را

به هم نوعت بیا رحم و وفا کن     به نور علم و دانش این بیا کن

طبیب و پاسبان بر بشر باش    ز جنگ و ظلم آری بر حزر باش

اگر بر نور دانش آشنائی     جهان با نو جهان صلح خواهی

 

کوشش در طلب علم

 

جهد کن ای نو جوان نامور    گوی دانش را به هر  میدان ببر

رونق گلزار می کن میهنت   گلشن دوران سازش سر به سر

آب و رنگ علم باید در وطن   شوق در ترمیم وسعی مستمر

این همه نا سازگاری های ما   حل شوند از مردمان با بصر

همت عالی گرت در کار هاست  شاهد مقصود را گیری به بر

ای جوان پر غیرت و بی یاس باش  از نهال سعی تا یابی ثمر

هیج مشکل نیست کو ماند بجا   چون تو خواهی عقده بکشائی اگر

میشود هر مشکلی آسان به تو   ای جوان در کار ها آسان نگر

وهم و ترس یکسو بنه کوشش گزین    نیک و خوش بنما به آینده نظر

پزتو شمس سعادت عاقبت   میدرخشد بر تو گر هستی خبر

گو ضیائی دایما نسل شجاع    جهد و سعی کن جوان نامور

 

 

 

شیفته حسن

 

شب ها همه شب در غم و سودای تو هستم      بلبل صفتم غرق تمنای تو هستم

 کارم شده دشوار و دمی نیست قرارم      مائل شده تا بر رخ زیبای تو هستم

یکبار بکن گرم نگاهی ز سر لطف       من عاشق تو عاشق سودای تو هستم

لعل لب تو آب حیاتست نگارا             اندر هوس جرعه مینای  تو  هستم

ای شوخ ضیائی نکند صبر و قراری    تا شیفته بران حسن دلا رای توهستم

پرزه دوستانه

 

ای امین جان ز من سلامت باد     تا ابد جان تو سلامت باد

بال پرواز جستجوهایت      سر پرواز تا قیامت باد

ملک علم و هنر کنی تسخیر     دائیم از من همین پیامت باد

چون نباشد به اندک این آمال      اندرین رات استقامت باد

طرفه جو هست ضیائی میخواهد   طرفه و تازهگی به کامت باد

 

 

 

دلا بر خیز

                                    

دلا بر خیز عزم دیگری کن     ز سستی و کهالت خودبری کن

طریق راز دانی را بیاموز    به کسب علم و دانش چاره ها ساز

تنت از نور عرفان تازه گردان    به گردون نام خود آوازه گردان

جهان را بین و عبرت گیر ازان باش  ازین بی عبرتیها در کران باش

به انصاف و عدالت با وفا باش   به ظلم و ظالمی نا آشنا باش

تو تسکین دل بیچاره گان شو   علاج درد هر بی خانمان شو

چو مشاط به این خاک کهن باش  بکن جهدی و معمار وطن باش

 

 

دل شعله خیز

 

دل شعله خیز دارم من ازین شراره مستم     چه نهان سازم از تومن واله می پرستم

همه سینه داغ داغ است  جگرم هزار پاره     به وجود لاله مانم به دیار هجر رستم

دگرم که جان ببازم  من ازین رهی نگیرم  که به پاس الفت و مهر کمر وفا ببستم

 به سرم هزار سوداست به دلم ز عشق پیداست   به کجا برم محمل ؟چه کنم و من کی هستم

به نسم صبحگاهی که وزد ضاء بهاران    در شادی باز کردم سری رنج را شکستم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بدخشان

 

ای بدخشان کان لعل و گوهری     در همه چیزی که گویند بهتری

آب شاری صاف و داری چشمه ها   دلربا باشند آری دلبری

کوه وصحرای تو سبز و دلکش است   بلبلان داری به هر کوه و جری

عشق راغ و باغ هایت در دل است    عشق آهوان و کبکان زری

بی زمرد نیست کوهایت قسم   هم طلا دارند و داری لاجوری

با چنین نظاره گاه های لطیف    با چنین کان ها که میباشند سری

از همگی مردمانت در عذاب          تن برهنه پا برهنه اکثری

زان نظام کهنه و فرسوده  بود     خاندانی نادری و خود سری

قطع شد دست تجاوز ها کنون   گشته است میهن ز بد خواهان بری

مژده ای کوهای زیباو بلند    ای که دارید گنج های  خوشتری

هر کجا نیکو شکوفان میشود    رفته است رسم امیر و چاکری

میشود ارباب نعمت ها و ناز   از بدخشی/ مشرقی تا لوگری

یک مساوات استآری در وطن     نیست تبعیض و نباشد بر تری

میهن ما نیک دارد افتخار     چون که دارد ملتی خود رهبری

 

 

مخمس

دل را به خیال لب خندان تو دارم      شب تا به سحر ناله و افغان تو  دارم

زخمی به دل از  ناوک مژگان تو دارم    آشتگی چون زلف پریشان تو دارم

ای دوست مرا بین چه ز هجران تو دارم

روز من افسرده ز هجرت شب تارست     گل ها در دیده من دسته خار است

بی روی تو ای ماه کی ام صبر و قرار است   دل را به سر زلف دلارای تو کار است

میل کرم از روی گل افشان تو دارم

 

ای یار بیا یک نظر جانب ما کن     درمان دل خسته این بی سرو پا کن

ما را به شکر خنده ز محزونی رها کن      " آهنگ وفا ترک جفا بهر خدا کن"

ذوقی سخن از لب و دندان تو دارم

 

ای دوست بیا بین تو که هنگام بهار است      هر گوشه گل و سبزه و صد برگ قطار است

بر صحنه گیتی چه عجب نقش و نگار است  گل بی رخ  زیبای تو یارا چه بکارست

چون من هوس گل ز گلستان تو دارم

 

درد غم هجری تو نه در شرح و بیان است   سیلاب سرشکم همه جا بی تو روان است

دیگر به من از هجری تو کی تاب و توان است  باقی به کفم مانده همین مایه که جان است

قربان تو قربان  تو قربان تو دارم

 

کن لطف و مکن دوری و مستوری نگارا    آخر مکشم از غم و مهجوری خدا را

شاداب کن از فیض جمالت تو ضیا را     " امروز که سرمایه حسن است شمارا"

مگزار بسوزم من و حرمان تو دارم

 

 

 

حمل 1355

 

 

رشید

 

هرکسی چون رشید را بیند       شیوه دیندار نگزیند

خویشتن را چو ملا  ساخته است  لیک سمبول ریا ساخته است

نه محدث نه مفسر نه فقیست     نه هم او پای بند شرع نبیست

نه هم او خوانده است زصرف کلام  نی ز نحو اصول هم ز بیان

در لباسش کنی تو اگر تو نظر    گوئی دارد زعلویات خبر

نزد مردم سرش زمین ماند     جهر هم یک دو حمد بر خواند

چونکه کس را ندید خواب کند    چند صد کار ناصواب کند

در نمازان چو خلق شد قائیم    بی وضو میکند شروع دایم

هرچه زشت است او شروع کند   ظاهرا لیک بی خضوع کند

جز دروغ و ریا و گپ چینی         سخن راستش کم بینی

این همه نا روائی و طامات     بهر آنست تا دهند زکات

 

 

همدم و همخانه

 

هیج شائیسته انسان نبود     همدم غصه و غم ها باشد

رنج پیرش کند و زار و نحیف    چین بر چینه زیبا باشد

 

من گرفتار تو میباشم و لیک             چه کنم کز غم تو دور شدن

به من این ساده و آسان نبود            مگرم نیلی به تو حور شدن

 

کی بود همدم و همخانه شویم            رنج  ها جمله فراموش شود

دست در دست تو و جهد کنیم             هر چه هست نیش همه نوش شود

 

سر آهنگ عصر شدن

 

الا ای پسر چست و آگاه باش       نکو گو نکو خوی و گفتار باش

ز خوردی تو راه بزرگی پسند     به خوی بزرگان همی دل ببند

به آداب و انصاف پرواز کن     محبت به همنوعت آغاز  کن

ره نیک بینی خلقان را گزین     اگر خوا هی خوشی زیستن در زمین

بکس هیج بد گوی و بد خواه مباش       بخیل و دلازار و بد راه مباش

طرفدار حق باش در بین خلق     به هر رنگ گر هست حق دار پاس

ببین دیگران چون به علم و هنر     زمین طی نمودند و رفتند قمر

ترا نیز عقلست و طبعست و تن      درین کوی با دیگران گام زن

به سعی و به کوشش به تعلیم تاز    بیا خویشتن را سر آهنگ ساز

 

 

 

 

 

 

 

 

در ره علم و هنر

 

در ره علم و هنر گشت و گزارت باشد            ای جوان تا که توئی این همه کارت باشد

عاشق علم ز جان باش و مفتون هنر        کین دو محبوبه به هر کوی وکنارت باشد

لائیق و قدر شناس است همان دوست که او        روز بد همره و اندوه گسارت باشد

به دلت تا که توانی هوس علم گزین          مست زین باده شوی تا که خمارت باشد

علم آموز و هنر ور شو وکن لطف نگر       به حق این  رسم نکو فیض نثارت باشد

روز و شب سعی نما از پی تحصیل علوم            سیر این باغ کنی  جمله بهارت باشد

گر تو آری ببرت این صنم زیبا را     جاویدان نام تو و شان ووقارت باشد

 

 

حیله

 

ای آنکه حق مردمه پامال میکنی          صد گونه مکر و حیله به افعال میکنی

با هر غریب دست به اموال میکنی          چال و فریب داده و اهمال میکنی

هان با خبر ز مکر تو روزی خبر شوند

شمشیر حق گرفته بتو حمله ور شود

 

تا چند به روز گار چنین کارو بار توست          یعنی که هر صعیف و یتیمی شکار توست

دل ها به درد از روش بی وقار توست          اخلال و کار زشت به حقیقت شعار توست

زان پیش شرمسار شوی در میان خلق

 برگیر ئست خویش ز ظلم و زیان خلق

 

خلق

 

خرم آن روزی نباشد فقر دامن گیر خلق    نیست گردد بی سوادی کست دامن گیر خلق

نشنود هرگیز کسی یک آه پر تاثیر خلق      نام از ظالم نباشد کو گریبان گیر خلق

سوژه ها در سینه بادا از پی تنویر خلق        از پی آزادی وسر شاری و تعمیر خلق

جاویدان بادا همیشه شوق عالمگیر خلق     ذوق نیکی و سعادت بر جوان و پیر خلق

کار ها سامان پزیرد  جمله با تدبیر خلق       تا ابد بادا مرام وعزت و توقیر خلق

دوستی مستدام وهمت پیپیر خلق        این دعا از ماست در تکمیل و در تفسیر خلق

 

قطعه    

این جهان رنگ بو صد گونه تمکین میکند         سخت محکوم است  آنکس بسته این بود شد

آه مظلومان شکست راس ظالم میشود         هر که ظالم گشت خواهد عاقبت نا بود شد

خلق را ظالم کشت و هم به آتش کرد داغ       می نبینی چون بدست خلق ها نا بود شد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ای تازه جوان بر خیز

ای تازه جوان برخیز غفلت بکن از خود دور        میکوش ز سعی تو  این ملک شود معمور

از ذلت و بد بختی هر کارگر و مزدور           آرام و رها گردید ملت همه اش مسرور

ای تازه جوان بر خیز غفلت بکن از خود دور

 

امروز به تو باشد    بس وقت خروشیدن       دنیا همه کی باشد   یک خوردن و نوشیدن

از بهر رفاه خلق     اینست که کوشیدن            از زمزمه مظلوم    هر لحظه نپوشیدن

ای تازه جوان برخیز   غفلت بکن از خود  دور

 

دارد وطن از تو امید به عمرانی         خواهد که شود خرم از قحطی وپسمانی

ناید ز دلم بیرون  یک ناله زبی نانی           خیزید ز روی من هر ظلم کنید فانی

ای تازه جوان برخیز  غفلت بکن از خود دور

 

برخیز به عالم بین  گیتی به چه دورانست        از چیست که تا ایندم   این ملک تو پسمان است

ای تازه جوان برخیز غفلت بکن از خود دور

 

 

 

 

 

 

 

خوب شد نظم دیگر ایجاد شد

 

 

خوب شد نظم دیگر ایجاد شد         خاندان نادری بر باد شد

خوب شد این خائینان مملکت      ریشه کن گردید و ملک آزاد شد

خوب شد زنجیر ها بگسسته گشت     خاطر محزون مردم شاد شد

اختناق فکر و تحدید و هراس        از جوان و پیر دور افتاد شد

حفظ استبداد و قدرت های شاه      با همه افسون اسیر داد شد

حرز استقلال وناموس وطن          شکر لله باز استرداد شد

موسم بیداری و جوش و خروش           با هزاران اطمینان بنیاد شد

اردوی جانباز افغان زنده باد          میزد اردو مبارک باد شد

صفحه تاریک کشور شسته شد       صفحه نیرنگ و مکرش یاد شد

مژده امحای ظلمت گشته است         ای خوشا این خطه را آباد شد

از نوای انقلابی در وطن             غنچه سان تر قلب هر افراد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                 خطاب به دختر افغان                                

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط ضیائی در 3:11 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

شب مهتاب در عالم خیال

یکشب مهتاب در عین شباب         گشتم از خانه برون با شور و تاب

بود هنگام بهارو سبزه جوش          بلبلاندر باغ میکردن خروش

شاخ ها کرده شکوفه پنج وچار      آلو وصد برگ سیب و هم انار

در کنار باغ میگشتم به راز               گه نشیب و گاه میبودم فراز

   بودمی سر گرم این جوش و خروش    یک نوائی شرشرک آمد به گوش

نا گهان از لای برگان درخت                 نازک اندامی بدیدم گشته لخت

سطل آب اندر کنار ایستاده بود          هر چشمش مست جام باده بود

موی خود افشان نمود آن کان نور         گه به پائین گه به بالا با سرور

چشم او چون چشمه خورشید بود      -بهتر و نازک ز مجنون بید بود

هر دو رخسارش چو برگ نسترن           با صفاو تازه از برگ سمن

هم بلورین ساقه ها یش در نظر              جازبیت داشت آری در بشر

دختر بکر خیال افروز بود               او به حسنش از همه پیروز بود

آب را با دست سیمین میگرفت       بر سرش میریخت چون گل میشگفت

رفتم از خود تا دران جا دیدمش                 با گل و گلزار تنها دیدمش

پادشاه حسن و تصویر خیال                   از مثال بی مثال یک مثال

کرده ام نظاره آن شاه دخت را               میر حسن و زیب تخت و بخت را

بعد ازان گفتم که ای نور مبین                  کیستی و چیستی اندر زمین

یک نگا هی کرد سویم پر شرار           جامه اش بگرفت و زانجا شد فرار

در میان را رفتن گفت چنین                       پادشاه حسن هستم در زمین

چشمه مهر و خیال باده ام                   عشق بازان را مثال افتاده ام

در جهان فکر و طوفان خیال

کرده ام آنجا تماشا این جمال

 

 

 

 

نوشته شده توسط ضیائی در 1:58 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

بسم ا لله  الر حمن ا لرحیم

 

طریق نیک بختی و رستگاری

 

دلا در راه حق ثابت قدم باش                به لطف و مهربانی و کرم باش

بهار است و جهان دارد طراوت             رها  از فکر خام و قید غم باش

انیس خوا که باشد مهربا نت               به عهدت پایبند و مستحکم باش

نگهدارد ترا شاداب و خندان              به اخبار و کتب یار و به هم باش

به هر وقت و زمان چون میتوانی     به نیکی کوش و در صلح و سلم باش

بخواهی چون بکاهد رنج و دردت               به دانشمند نیکو رو صنم باش

بیا بگزین تو داد و آدمیت                همیشه دور و بیزار از ستم باش

بدارد عاقبت کار بدو زشت             بیا درمان هر درد و الم باش

گشادی نیست در بازار نیکی           به هر حال به نیکی دم به دم باش

وبا و راست کاری کن شعارت       به وصف صدق و پاکی در رقم باش

صداقت زینت و سرمایه باشد       سعادت آ فریند لا جرم   باش

ضائی تا توانی بهر  مردم

بکن نیکی و دائیم محترم باش

 

 

 

                                 گلشن روزگار من                                                                       

 

بیطاقت و سودا زده و خوار و غریبم                    از گلشن ایام چه بو دست نسیبم

بلبل به وصال گل و فارغ دل مخمور                   من همدم درد و غم و محتاج طبیبم

دارم دل افسرده از غصه پریشان                        هردم به غم دیگر و در بند زقیبم

چون شمع مرا سوخته است آ تش حسرت             کو جمعیت خاطر و رخسار حبیبم

                            آ وخ که ندیدیم ضیاء خنده   ایام

                       در شکل جنون برده مرا گرچه لبیبم 

 

 

                             اتفاق ما جوانان نور بخش کشور است                      

ای جوانان خویش را بیدار میباید   نمود                     بهر میهن مستعد کار میباید نمود 

اعتلای ملک آ سان نیست آید در میان                      وز برایش کوشش بسیار میباید نمود

نو جانان وطن امروز نوبت با شماست                    کین وطن را صجنه گلزار میباید نمود

جهد و جد در اتحاد و صدق و تقوی و هنر               هم علاج درد هر بیمار میباید نمود

پنجه راشی و ظالم را شکستن میزد                      تاشود نابود استمرار میباید نمود 

ای جوانان  بهرمجد و آبروی مملکت                   تا که جان باشد به تن پیکار میباید نمود

جان فذا کردن برای حفظ میهن ننگ نیست             خویش را آ ماده ایثار میباید نمود

فکر دیگر از خیالت دور میکن ای جوان              فکر اصلاح و هم از اعمار میباید نمود

ای جوانان تا بیاید اعتلا و ارتقا  ء                      عزم و جزم و همت سرشار میباید نمود

                            اتفاق  ما جوانان نور بخش کشور اســـــــــــــت

                           نیک مضمون است ضیا  تکرار میباید     نمو د

 

 

                                                                                                                                       

 

 

                                            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مخمس  به غزل حافظ ( رح)

 

 

 

ترک من بیچاره مکن چاره جان باش                  غمخوار بدین سوخته دل نگران باش

کن لطف سوئی عاشق رنجیده روان باش             "باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش"

" وین سوخته را محرم اسرار نهان  باش

هنگام  بهار است گل و سبزه به جوشند                 در رفع خزانی و پریشانی دو شند

خوبان ز چه در لطف و نکوئی  نکوشند              "زان باده که در مصطبه عشق فروشند"

"  ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان  باش"

افسوس که نگشتیم به الطاف تو مالک               لا یخطر فی قلبی فقط غیر وسالک

 

هر چند شدیم زارو پریشان معه ذالک                "در خرقه چو آتش زدی ای عارف سالک”

"جهدی کن و سر حلقه رندان جهان باش"

 

این بلبل شیدا که سحرگه به فغان است                    گوئیکه چومن درد به دل داغ به جان است

 

"-تن هرچه ضعیف است ولی بازجوان است              " آن یار که گفتا به تو ام دل نگران است

 

" گو میرسم اکنون به سلامت نگران باش"

ای دوست بدین پیکر افسرده توان بخش                زان باده چشمت به الحان دهان بخش

تا چند کنی دوری بیا لحظه جان بخش                     " خون شد دلم از حسرت آن لعل روان بخش  "

ای درج محبت به همان مهر و نشان باش" “

سودای رخش از دلم باری ننشیند                            هر جا نگرانم به نگاری  ننشیند

جز نامه و تحریر به کاری ننشیند                         "تا بر دلش از غصه غباری ننشیند  "

ای سیل سرشک از عقب نامه روان باش"  “

 

گردیده "ضیائی" تو پریشان  و عیان بین                     در قید غم و جور جفا های زمان بین

خون می چکد از دیده اش هر گوشه نهان بین                "حافظ  که هوس میکندش جام جهان بین"

گو در نظر آصف و جمشید مکان باش"  “

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                  

 

 

نوشته شده توسط ضیائی در 10:15 قبل از ظهر |  لینک ثابت   •